Gedichten
Als ik in de natuur zit begin ik altijd te blozen.
Want het is zo aangenaam tussen al die planten en rozen.
Hetgene wat ik dan het mooiste vind is Moeder Aarde.
Die heb ik ontdekt toen ik naar buiten staarde.
Het leven zou een saaie boel zijn zonder die mooie natuur.
Het is gewoon mijn beste vriend, mijn goeie buur.
Ook de neerslag vind ik heel bijzonder.
Ook al schrik ik soms eens van de bliksem en de donder.
Bewaar de natuur dan toch en verpruts ze niet.
Want dan zal het wat anders zijn dat je ziet.
Slaapwel natuur, slaapwel iedereen.
Dit is alleszins niet voor de grap.
't is te zeggen dat ik het meen.
Ellen Caen, 12 j
|